دل باخته

    در عشق نباید به گناهی ؛همه را پای ببست

در شعر نباید که دل ؛قافیه ها را بشکست

در مرگ نباید که دل؛ ساده دلان را سوزاند

بر سر نباید بزد از ؛ بحر دل یار دو دست

هرگام روم سوی دلی ؛عشق دمد

از جامه ی شیرین سخنش؛ شعر دهد

از باده ی بی نام و نشان عشق او

عشقی نه گران؛ ناله ی تنها طلبد

انگار که در چشم دلش ؛ نور ستاره کم است

در صورت زیبای دلش ؛عشق همانند غم است

در کلبه ی دست های؛ با عشق عجین

لبخند گل و سیرت انسانی؛ چو یک آدم است

اشک های ستاره ؛دانه ای کمتر شده

صورت نازک دلش هر روز؛ پر غم تر شده

ناله ی نا باورش شیرین ؛ به روی خلق باز

بوسه ی شیرین او ؛ خواسته ای در سر شده

تویی تو هستی من. همه بود و نبودم

من همه ترانه ها رو. برای تو سرودم

تویی خوش باوری هام. تویی تعبیر یک یار

دلم بی محتوا نیست. شده معنیه اشعار

منم سوز و گداز و. تمام التهابت

منم سودا گر عشق. همون تصویر خوابت

تویی لذت یک صبح. تو انتهای جاده

منم عاشق عشقت. همون مرد پیاده

منو تو عاشق هستیم. تو تصویر بد درد

منو تو با هم ازعشق. گذشتیم از شب سرد

دلامون خونه اما. هنوزم سرپاییم

سکوت رو خاک کردیم. هنوزم هم صداییم

دلامون توی تقدیر. به سادگی ورق خورد

غم و غصمون رو باد. تو عشق و عاشقی برد

بازم تقدیم به تو ای بهتر از جانم { مهن..}

تو را گم مي كنم هر روز و پيدا مي كنم هر شب
 بديناسن خوابها را با تو زيبا مي كنم هر شب
تبي اين گاه را چون كوه سنگين مي كند آنگاه
چه آتشها كه در اين كوه برپا مي كنم هر شب
 تماشايي است پيچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من
 كه پيچ و تاب آتش را تماشا مي كنم هر شب
مرا يك شب تحمل كن كه تا باور كني اي دوست
 چگونه با جنون خود مدارا مي كنم هر شب
چنان دستم تهي گرديده از گرماي دست تو
 كه اين يخ كرده را از بيكسي ها مي كنم هرشب
 تمام سايه ها را مي كشم بر روزن مهتاب
 حضورم را ز چشم شهر حاشا مي كنم هر شب
دلم فرياد مي خواهد ولي در انزواي خويش
 چه بي آزار با ديوار نجوا مي كنم هر شب
كجا دنبال مفهومي براي عشق مي گردي ؟
كه من اين واژه را تا صبح معنا مي كنم هر شب