...
رسم غریبی است این بودن و این ماندن!
بوی مرگ از هر سو، شامّه نوازت می شود! ستاره ها چه بی صدا و عاشقانه می میرند! برگهای زرد و خشک پاییزی چه بی رحمانه در زیر پاهایمان به هبوط می پیوندند، در حالی که فریاد خش خش آنها را
می شنویم، اما نمی فهمیم... نمی دانیم... نمی بینیم!!!
سالهاست کور شده ایم... قرنهاست که کر گشته ایم... حتی صدای تپش قلب خویش را از یاد برده ایم! سالهاست که قلب را انکار کرده ایم و در سر زندگی می کنیم... سالهاست که بودن را با ماندن اشتباه
گرفته ایم...
رسم ناخوشایندی دارد این زندگی! به صلّابه ات می کشد این زندگی!!!
پرواز در قفس ممکن نیست!
زندگی در سر، زندگی نیست! اسارت است، نابودی است. ذهن و جسم خویش را با صدای ضربان قلبت،
آن جسم ظریف و تپنده هماهنگ کن تا بیاموزی رسم پرواز را...!
عشق و پرواز هم آشیان اند. هر دو از یک جنس اند. پرواز کن تا عشق را بیاموزی. روح را از بند جسم
بیالای تا سنگینی وجودت مانع پرواز تو نباشد.
پرواز با جسم نا ممکن است!!!
اگر از دام جسم جستی، بدان که رستی!
و این است لحظه ی شروع یک پرواز و شاید شروع زندگی ای متفاوت
