دل باخته

...

nomak — Sat, 30 Sep 2006 19:59:57 GMT

رسم غریبی است این بودن و این ماندن!

بوی مرگ از هر سو، شامّه نوازت می شود! ستاره ها چه بی صدا و عاشقانه می میرند! برگهای زرد و خشک پاییزی چه بی رحمانه در زیر پاهایمان به هبوط می پیوندند، در حالی که فریاد خش خش آنها را
می شنویم، اما نمی فهمیم... نمی دانیم... نمی بینیم!!!

سالهاست کور شده ایم... قرنهاست که کر گشته ایم... حتی صدای تپش قلب خویش را از یاد برده ایم! سالهاست که قلب را انکار کرده ایم و در سر زندگی می کنیم... سالهاست که بودن را با ماندن اشتباه
گرفته ایم...
رسم ناخوشایندی دارد این زندگی! به صلّابه ات می کشد این زندگی!!!

پرواز در قفس ممکن نیست!

زندگی در سر، زندگی نیست! اسارت است، نابودی است. ذهن و جسم خویش را با صدای ضربان قلبت،

آن جسم ظریف و تپنده هماهنگ کن تا بیاموزی رسم پرواز را...!

عشق و پرواز هم آشیان اند. هر دو از یک جنس اند. پرواز کن تا عشق را بیاموزی. روح را از بند جسم

بیالای تا سنگینی وجودت مانع پرواز تو نباشد.

پرواز با جسم نا ممکن است!!!

اگر از دام جسم جستی، بدان که رستی!

و این است لحظه ی شروع یک پرواز و شاید شروع زندگی ای متفاوت

دوستت دارم مهن..

nomak — Mon, 24 Jul 2006 13:30:47 GMT

دنیا را با تمام زیباییهایش به تو میبخشم فقط یک بار نگاهم بکن

مردم از بس که انتظارت را کشیدم! یعنی میرسد روزی که تو از

در وارد شوی و من بار دیگر در آغوشت بگیرم؟

یعنی میشود که بار دیگر طعم لبهایت را بچشم؟

ای کاش میشد که دستانت تا همیشه برای من باشند !!

چه خوب بود در لحظه ی جدای به چشمانم نگاه میکردی و آنوقت التماس را

در عمق آن میدی! شاید هم دیدی و بی توجه به عشقم از من گذشتی!!

فقط میخواهم بدانم بعد از من خاطراتت را با چه کسی قسمت میکنی؟

میرسد روزی که دوباره به سراغ من بیایی! اما آن روز نوبت من است که در چشمانت

نگاه کنم و با اطمینان بگویم:دوستت دارم...!!!

یه.....

nomak — Fri, 07 Jul 2006 21:35:18 GMT

در عشق نباید به گناهی ؛همه را پای ببست

در شعر نباید که دل ؛قافیه ها را بشکست

در مرگ نباید که دل؛ ساده دلان را سوزاند

بر سر نباید بزد از ؛ بحر دل یار دو دست

هرگام روم سوی دلی ؛عشق دمد

از جامه ی شیرین سخنش؛ شعر دهد

از باده ی بی نام و نشان عشق او

عشقی نه گران؛ ناله ی تنها طلبد

انگار که در چشم دلش ؛ نور ستاره کم است

در صورت زیبای دلش ؛عشق همانند غم است

در کلبه ی دست های؛ با عشق عجین

لبخند گل و سیرت انسانی؛ چو یک آدم است

اشک های ستاره ؛دانه ای کمتر شده

صورت نازک دلش هر روز؛ پر غم تر شده

ناله ی نا باورش شیرین ؛ به روی خلق باز

بوسه ی شیرین او ؛ خواسته ای در سر شده

هستی من

nomak — Sat, 01 Jul 2006 05:12:03 GMT

تویی تو هستی من. همه بود و نبودم

من همه ترانه ها رو. برای تو سرودم

تویی خوش باوری هام. تویی تعبیر یک یار

دلم بی محتوا نیست. شده معنیه اشعار

منم سوز و گداز و. تمام التهابت

منم سودا گر عشق. همون تصویر خوابت

تویی لذت یک صبح. تو انتهای جاده

منم عاشق عشقت. همون مرد پیاده

منو تو عاشق هستیم. تو تصویر بد درد

منو تو با هم ازعشق. گذشتیم از شب سرد

دلامون خونه اما. هنوزم سرپاییم

سکوت رو خاک کردیم. هنوزم هم صداییم

دلامون توی تقدیر. به سادگی ورق خورد

غم و غصمون رو باد. تو عشق و عاشقی برد

بازم تقدیم به تو ای بهتر از جانم { مهن..}

کجا؟

nomak — Sat, 24 Jun 2006 05:17:31 GMT

تو را گم مي كنم هر روز و پيدا مي كنم هر شب
بديناسن خوابها را با تو زيبا مي كنم هر شب
تبي اين گاه را چون كوه سنگين مي كند آنگاه
چه آتشها كه در اين كوه برپا مي كنم هر شب
تماشايي است پيچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من
كه پيچ و تاب آتش را تماشا مي كنم هر شب
مرا يك شب تحمل كن كه تا باور كني اي دوست
چگونه با جنون خود مدارا مي كنم هر شب
چنان دستم تهي گرديده از گرماي دست تو
كه اين يخ كرده را از بيكسي ها مي كنم هرشب
تمام سايه ها را مي كشم بر روزن مهتاب
حضورم را ز چشم شهر حاشا مي كنم هر شب
دلم فرياد مي خواهد ولي در انزواي خويش
چه بي آزار با ديوار نجوا مي كنم هر شب
كجا دنبال مفهومي براي عشق مي گردي ؟
كه من اين واژه را تا صبح معنا مي كنم هر شب

تمام

nomak — Sun, 11 Jun 2006 13:59:46 GMT

من آهنگ غریب روزگارم غمی در انتهای سینه دارم

تمام هستیم این قلب پاک است که آن را زیر پایت میگزارم

تقدیم به تو ای بهتر از جانم { م ه . . .}

نظر

nomak — Sat, 10 Jun 2006 14:57:24 GMT

نظرتون راجب این عکس چیست؟

آنکه

nomak — Sun, 04 Jun 2006 20:20:05 GMT

سر انگشت

nomak — Sat, 03 Jun 2006 14:59:06 GMT

برای چیدن گل سرخ نه اره بیاور نه تبر

سر انگشت ساده همان ستاره بی آسمانم بس

تا هر بهار به بدرقه فروردین

هزار پاییز پریشان را گریه کنم.

دیدن

nomak — Sat, 03 Jun 2006 14:52:02 GMT